تو به من خندیدی

و نمی دانستی

من به دلهره از باغچه همسایه

سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را در دست تو دید

غضب آلوده به من کرد نگاه

سیب دندانزده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز،

سالهاست که در گوش من آرام،

                                   آرام

خش خش گام تو تکرارکنان،

می دهد آزارم

و من اندیشه کنان

غرق این پندارم،

_که چرا،

          _خانه کوچک ما

                              سیب نداشت.

         ............................................................................. حمید مصدق